Julia Van Hool oudste inwoonster van Lier en provincie  Antwerpen

Fotoreportage...

Lier: Julia Van Hool is niet alleen de oudste inwoonster van Lier maar ook van de provincie Antwerpen. Ze werd op maandag 7 mei honderdnegen jaar. "Toen de burgemeester mij vorig jaar kwam feliciteren vroeg hij 'Hoe ver kan jij nog gaan?' Zover als ik kan', antwoordde ik toen. 'Het zou schoon zijn moest je hondertien worden', zei hij. Ik zei toen: 'Ik zal moeite doen.' Nu is er al één jaar voorbij en zit dus in de helft. Ik ga er dus zeker nog één jaar bij doen", zegt Julia.

“Julia, jij bent toch iets speciaals. Je bent de oudste van Lier, de oudste van de provincie Antwerpen, de derde oudste van Vlaanderen en de zesde oudste van België. We hebben daarjuist afgesproken dat je er nog niet mee gaat stoppen. Honderdtien is al speciaal, maar je zei mij daarjuist dat je daar ook niet gaat stoppen.” “Eerst honderdtien en dan zien we wel, jaar per jaar gaan we verder”, pikt Julia er op in. “Deze namiddag hadden we vergadering van het schepencollege. Voor deze speciale aangelegenheid hebben wij onze vergadering onderbroken om je geluk te komen wensen. Marleen en Ivo zijn meegekomen. Ook de twee Rikken (Pets en Verwaest) zijn hier”, zegt burgemeester Frank Boogaerts. “Bij deze maak ik je ook de gelukwensen van het Koningshuis over.”

Julia ziet er nog steeds goed en verzorgd uit. Ze geniet nog elke dag van het leven met een positieve ingesteldheid. “Zeuren en zaniken doe ik niet. Dat is voor niemand plezierig, ook niet voor mij en ook niet voor mijn kinderen. Ik heb het hier naar mijn zijn en maak van elke dag het beste.”

Tot einde 2015 woonde Julia nog alleen in haar eigen woning. Een ongelukkige val bracht een keerpunt in haar leven. Hierdoor werd ze een beetje bang en kwam ze op kortverblijf in WZC St.-Jozef in Lier. Met haar positieve ingesteldheid besliste ze dat het tijd werd voor een definitieve verhuis.

Julia werd geboren op 7 mei 1909 in de Augustijnenhoeve in Putte. Het echtpaar Van Hool telde vijf meisjes en twee zonen. Eind de jaren 20 begint zij samen met haar oudere zus een kapsalon in Koningshooikt. In die periode leert ze ook René Op de Beeck kennen. Zij huwen in 1932 en nemen de beenhouwerij in de Maasfortbaan over. Het echtpaar kreeg vier kinciljep Op 21 januari 1935 wordt hun eerst zoon Marcel (nu 83) geboren. Jos (82), Florent (77) en Annie (70) volgden nog. Ondertussen zijn er twee kleinkinderen Gerrit en Ilse en twee achterkleinkinderen Oli en Sophia. In 1966 geven René en Julia de beenhouwerij over aan hun zoon Florent en zijn echtgenote Mia. In 1982 overlijdt René, net voor ze hun vijftigste huwelijksverjaardag willen vieren.
"Ik heb mijn gans leven gesleten in mijn zaak en in het huishouden. Daar voelde ik mij gedurende 32 jaar gelukkig in. Zolang ik het kon kookte ik mijn eigen potje. Ik wou niemand tot last zijn. Dat is nu allemaal voorbij. Op een avond toen ik wou gaan slapen was mijn been precies aan het 'slapen'. Ik ben toen recht gestaan en ben gevallen. Ik ben nog zelf naar mijn bed gekropen. De volgende dag is mijn zoon met mij naar het ziekenhuis gereden. Gelukkig had ik niets gebroken. Toen heb ik de moeilijke beslissing genomen om naar het rusthuis te gaan. Ik heb er nog geen minuut spijt van. Ze doen hier nu alles voor mij en ik ben hier helemaal tevreden. Ik krijg elke dag bezoek. Met mijn rollator heb ik hier al alle gangen rondgereden. Wanneer ik zin heb zie ik naar de TV. Ik kijk graag naar Blokken, Thuis en reeksen over de natuur. Films interesseren mij niet. Vooral het veldrijden interesseert mij. lk ben grote supporter van Sven Nys. Ik heb van hem eens een foto gekregen van wel één meter groot ", zegt Julia.
Julia kan nog steeds rekenen op vele bezoekjes van familie, vrienden en kennissen.

Hoe brengt een 109 jarige haar dag door?
"Dat is soms een probleem. Ik heb handen die niet kunnen stilzitten. Ik had vroeger een zaak en ben altijd bezig geweest. Ik leefde voor mijn kinderen en voor de zaak. Ik moest geen reizen hebben. Mijn kinderen komen bijna dagelijks op bezoek. Ze allemaal al met pensioen. Als het goed weer is gaan we al eens buiten met de rolstoel. Ik zou het nog met mijn rollator kunnen doen maar dat durf ik niet meer. Ik ben al een paar keer gevallen. Eerst hield ik er een dikke knie aan over. Bij mijn tweede val was er een barst in mijn dijbeen. Ik heb mijn les geleerd en ben nu heel voorzichtig.
Vroeger ging ik al eens naar de cafetaria. Nu doe ik dat niet meer. Het is veel te druk en dat kan ik niet meer aan. We zaten toen met acht aan een tafel en iedereen vroeg mij om te vertellen hoe het vroeger was. Vertel mij eens over de school, hoe was het hier, hoe was het daar. Ik kwam daar nog klanten van vroeger tegen en moest daar ook van alles aan vertellen. Ik kon dat allemaal niet meer aan. Ik zit graag alleen in de loge, dan kan ik rustig naar buiten kijken zonder dat iemand mij stoort. Naar TV kijken doe ik regelmatig. Na het avondeten kijk ik bijna dagelijks naar TV.” 's Avonds kijk ik eerst naar Blokken, daarna naar Thuis. Wanneer er daarna nog iets moois is over de natuur dan pik ik dat graag mee. Naar films kijk ik niet graag. Waar ik ook graag naar kijk is naar het veldrijden. Ik ben altijd een supporter geweest van Sven Nys. Ik heb er ooit eens een foto van wel één meter groot van gekregen."

Hoe wordt je honderdnegen?
"Ik heb daar niets speciaal voor gedaan. Ik heb mijn heel leven heel hard gewerkt. Ik denk dat het vooral aan het eten ligt. Om zes uur stond ik op om mijn huishouden te doen. Daarna ging ik naar onze zaak (beenhouwerij). 's Middags stond er altijd vers eten op de tafel. 's Avond, nadat de winkel, de toog en de diepvries gekuist was ging in naar achter om mijn eten voor de volgende dag klaar te zetten. Als alles klaar was gingen wij vroeg slapen. Wij gingen nooit uit, mijn man was altijd bij mij. Het is belangrijk dat je lichaam rust heeft. Zo sta je 's morgens fris en uitgeslapen terug op. Gezonde en verse voeding heeft mij geholpen om zo oud te worden. lk hou niet van die gereedgemaakte schotels die nu overal kan kopen. Dat zitten te veel bewaarmiddelen in en dat is zeker niet goed voor de gezondheid. Zo blijven de 'pekes' rood en de selder groen. Gezond kan dat allemaal niet zijn.”

"Ik heb de moed om honderdtien te worden. Volgend jaar mag jij zeker nog eens terugkomen. Dan vieren wij samen mijn honderdtien jaar”,  besluit Julia. (MSL/foto's MSL-SDW)

 

 

 

Dit artikel delen op social media

Tweet